Pan mnie wybawi - Jemu chwała

"Wyrwie mię Pan od wszelkiego złego czynu i wybawi mię, przyjmując do swego królestwa niebieskiego; Jemu chwała na wieki wieków! Amen" (2Tm 4, 18)

Służba Bogu

"Weź udział w trudach i przeciwnościach, jako dobry żołnierz Chrystusa Jezusa!" (2Tm 2, 3)

Apostolskie Dzieło Pomocy Dla Czyśćca

Opublikowano: sobota, 01, grudzień 2012

Cele działalności Apostolstwa

         Apostolskie Dzieło Pomocy Dla Czyśćca jest to działająca przy Zgromadzeniu Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych katolicka grupa modlitewna pomagająca nieść pomoc grupom czyśćcowym oraz poznawać i pogłębiać naukę Kościoła Katolickiego na temat życia wiecznego i rzeczy ostatecznych człowieka, a więc śmierci, sądu życia po śmierci, nieba, czyśćca i piekła.

         Wszyscy członkowie ADPC stanowią duchowną rodzinę Zgromadzenia Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych, które założone zostało w 1889 roku przez bł. O. Honorata Koźmińskiego kapucyna przy udziale Wandy Olędzkiej. Niesie ono pomoc zmarłym będącym w stanie czyśćca poprzez całokształt swojego życia zakonnego łącząc wszystkie modlitwy i prace z odkupieńczą ofiarą Chrystusa. Członkiem ADPC może zostać każdy praktykujący katolik, który pragnie pomagać cierpiącym zmarłym w czyśćcu przez dostępne dla siebie środki jak modlitwę, ofiarę, jałmużnę, dobre uczynki, post itp. Każdy poniedziałek jest dniem wzajemnej duchowej i modlitewnej łączności wszystkich członków ADPC oraz Sióstr Wspomożycielek. Jest też dniem szczególnej pamięci o zmarłych.

         Za ADPC i formacje jego członków z ramienia Zgromadzenia odpowiedzialna jest siostra moderatorka. W centrum ADPC wydawany jest kwartalnik „Do Domu Ojca”. Patronami ADPC jest Matka Boża Pośredniczka Łask (7V) św. Józef (19 III), bł. Honorat Koźmiński (13X) i bł. Maria od Opatrzności (7III). Siostry prowadzą rekolekcje dla członków ADPC w Domu Generalnym w Sulejówku oraz w wielu miejscach w Polsce i za granicą. Centrum ADPC znajduje się w Duszpasterstwie Powołań Sióstr Wspomożycielek w Kobyłce.

Działalność w naszej parafii

         W naszej parafii grupa ADPC została zawiązana 7 lutego 1999 roku przez ks. proboszcza Franciszka Kołodzieja i ks. Janusza Burego przy współudziale osób świeckich. Wspólnota liczy obecnie około 120 osób. Dniem wspólnotowym i dniem szczególnej pamięci za zmarłych jest każdy poniedziałek miesiąca. W tym dniu o godzinie 18.00 odprawiana jest msza św. za zmarłych, po której odbywa się spotkanie modlitewno-formacyjne pod opieką kapłana-opiekuna grupy.

         Parafialna grupa ADPC bierze czynny udział w życiu parafii. W czasie czuwań całonocnych 16-tego na 17-tego każdego miesiąca wspólnota modli się za zmarłych i czuwa przed Najświętszym Sakramentem między godz. 5.00 a 6.00 rano.

         Wszyscy chętni do współpracy w Apostolskim Dziele Pomocy Dla Czyśćca mogą zgłaszać się na comiesięczne spotkania przy naszym kościele. W każdy I poniedziałek miesiąca grupa ADPC zbiera się o 17:30 w kościele na wspólnej modlitwie różańcowej, za dusze w czyśćcu cierpiące, po której sprawowana jest msza św.

Czym właściwie jest czyściec?

Czy ktoś z nas może powiedzieć, że zawsze w swoim życiu dobrze postępował? Przypomnijmy sobie historię kobiety cudzołożnej, przyłapanej na gorącym uczynku i przyprowadzonej do Jezusa. Oskarżyciele twierdzili, że według Prawa powinna zostać ukamienowana. Gdy zapytali o zdanie Jezusa, On im odpowiedział: „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień”. Po chwili wszyscy oskarżyciele odeszli, „poczynając od starszych”.

Bóg jest Miłością.

Jego królestwo, „Raj” czy „Niebo”, to królestwo Miłości. Większość z nas, zanim do niego wejdzie, będzie musiała się oczyścić, to znaczy stać się całkowicie uzdolnionym do życia tą miłością. Nie będzie tam więcej nienawiści, zazdrości, przemocy, żalu... Czy jesteśmy jednak gotowi, by pod koniec naszego życia wejść w tę światłość miłości i dobra, którym Bóg oświeca wszystkich błogosławionych?

Pralnia?

Czyściec jest oczyszczeniem, dopasowaniem do miłości. Nie jest w żaden sposób jakimś drugim życiem. Czyściec nie jest miejscem, ale przemianą. Spotkanie z Bogiem wymaga od nas oczyszczenia się z wszelkiego śladu przywiązania do zła, do „niemiłości”. Oczyszczenie to dokonuje się przez Jezusa Chrystusa, a nie przez nasze wysiłki. Jednak dzięki naszym modlitwom, dobrym uczynkom, możemy jednoczyć się z Jezusem, by pomóc w oczyszczeniu zmarłych. Taki jest sens modlitwy, odpustów i Mszy ofiarowanych za zmarłych. Nie chodzi o to, że Bóg nie może dokonać takiego oczyszczenia bez naszego udziału! On jednak proponuje nam, byśmy się do tego dzieła przyłączyli w aktywnej miłości.

Dusze czyśćcowe.

Dusze czyśćcowe – będące w trakcie oczyszczania – nie są przez to wyłączone ze wspólnoty z nami. Stanowią część „ciała mistycznego Chrystusa” i uczestniczą w „świętych obcowaniu”. One mogą się też za nas modlić. Istnieje więc prawdziwa solidarność między Niebem, czyśćcem a tymi, którzy żyją na ziemi. Miłosierdzia nie brakuje po stronie Boga. Dlatego mamy żywą nadzieję na Niebo.

Co robią dusze w czyśćcu?

W czyśćcu dusza podlega oczyszczeniu. Biblia mówi o „przejściu jakby przez ogień”. Ze szczęściem raczej się to nie kojarzy! Dusza jednak wie, że jest na drodze ku Bogu i ta nadzieja ją wspiera. Nawet jeśli musi cierpieć z powodu tego „dopasowywania się” do miłości, to wie, że została ogarnięta Bożym miłosierdziem. Widzi również, że jest podtrzymywana przez miłość i modlitwę tych, co pozostali na ziemi. To rzeczywistość „świętych obcowania”.

W czyśćcu nie mierzy się czasu w pojęciu ziemskim, nie ma tam dni ani godzin. Dusze czyśćcowe podlegają przemianie i oczyszczając się przechodzą z jednego stanu do drugiego.

Jedyną rzeczą, którą na pewno wiemy o czyśćcu, jest to, że na końcu tej trudnej drogi czeka nas obiecane Niebo.

Gdzie jest czyściec?

Nasza wyobraźnia jest ograniczona widzeniem wszystkiego w czasie i przestrzeni. Tymczasem w czyśćcu znajdują się dusze oddzielone od ciała, wiec niepodlegające prawom fizyki. Możemy więc mówić nie o jakimś „miejscu”, ale o „stanie”, na szczęście – przejściowym, gdzie odbywa się pewnego rodzaju kształtowanie człowieka przygotowującego się do wejścia do Nieba.

Czy nosisz w sobie pragnienie Nieba?

         Żyjąc na ziemi dzień po dniu tkamy swoją szatę godową - szatę życia wiecznego. Włożymy ją na czas „przeprowadzki” w Boży wymiar, kiedy zostaniemy do tego przez Boga powołani.

         Warto często przeglądać się w lustrze swojego sumienia i przyjrzeć się swojej szacie.

         Może się zdarzyć, że świecimy nagością swojego egoizmu bo ani jeden wątek miłości ku Bogu ani ku bliźniemu nie splótł się z osnową naszego życia.

         Ileż to razy, każdy z nas nabierał rozpędu w drodze do świętości. I nagle przyszły trudności, zaniedbania, wątpliwości, niesłuszne lęki i jak te kije włożone w koła zwolniły nasz bieg by powstrzymać lub przeszkodzić planowi Bożemu. W takich sytuacjach znowu trzeba zacząć od nowa – „bo kochać to znaczy powstawać” – śpiewamy w piosence religijnej.

         Ojciec Święty w przesłaniu na Trzecie Tysiąclecie mówi: „Trzeba nam na nowo zacząć od Chrystusa”. Sam zaś Chrystus mówi do nas w Ewangelii: „Beze Mnie nic uczynić nie możecie”. Zatem trzeba zjednoczyć się z Tym, „Który wszystko może”, by za św. Pawłem móc powiedzieć: „Wszystko mogę w Tym, Który mnie umacnia”.

         Nasze życie ziemskie jest pielgrzymką do Domu Ojca. W trudzie pielgrzymowania nie jesteśmy sami. Poprzez Sakrament Chrztu wszczepieni jesteśmy w Kościół Święty – Mistyczne Ciało Chrystusa. Głową tego Mistycznego Ciała jest Chrystus a członkami dzieci Boże trzech Kościołów: triumfującego w Niebie, walczącego na Ziemi i cierpiącego w Czyśćcu. Prawda ta zawarta jest w dogmacie o Obcowaniu Świętych, który jest rzeczą zdumiewającą i ze swej natury, i ze skutków jakie sprawia.

                           Iluż to świętych, za życia na Ziemi, było wspieranych i prowadzonych na szczyty doskonałości chrześcijańskiej przez świętych w Niebie.

         Iluż z nich zawdzięcza swoim opiekunom z Nieba rozpalenie prawdziwej miło­ści do Boga i bliźnich, zrozumienie i umiłowanie cierpienia, pielęgnowanie cnót, hartowanie ducha, pomoc w przezwyciężaniu pokus, opiekę w trudnych sytuacjach. By łączyć się ze świętymi w niebie wystarczy nasze pragnienie i prośba, ale muszą być spełnione warunki wewnętrzne jak wiara, pokora, ufność a przede wszystkim łaska. Grzech wyłącza nas z Obcowania Świętych. By usunąć tę przeszkodę trzeba wejść na drogę pokuty w Sakramencie Pojednania, szczerze żałować za grzechy, by uznać swoją nieprawość stanąć w prawdzie przed Bogiem i sobą. Na akt skruchy człowieka Bóg odpowiada przebaczeniem. O jakże często nam żyjącym na Ziemi brakuje tej skruchy szczególnie żalu doskonałego, żalu z miłości do Boga. Częściej towarzyszy nam skru­cha podyktowana lękiem przed potępieniem.

         Doświadczenie doskonałego żalu za grzechy jest wielką łaską. O wyproszenie tej łaski możemy zwrócić się do naszych braci z Kościoła Cierpiącego w Czyśćcu. Oni doświadczają go przez cały czas. Jest dla nich ogniem, który pali i oczyszcza. Żałują popełnionych grzechów i pragną zjednoczenia z Bogiem. To pragnienie jest niewysłowionym cierpieniem, takim, że równego mu na ziemi nie ma.

         Dusze czyśćcowe znoszą go jednak cierpliwie i wielkodusznie, wiedząc dobrze, że owe cierpienia są niezbędne dla osiągnięcia radości Nieba. Możemy więc zwracać się do naszych braci z Kościoła Cierpiącego by nam wybłagali łaskę prawdziwej skruchy i doskonałego żalu za grzechy by móc zjednoczyć się z Chrystusem i obcować ze Świętymi w Niebie. Duszom czyśćcowym zaś możemy ofiarować naszą modlitwę, cierpienia, trudy dnia codziennego, udział w Ofierze Mszy Świętej, post, jałmużnę, dobre uczynki by pomóc im wypłacić się Bożej Sprawiedliwości.

         A czy Ty Bracie i Siostro z Kościoła Walczącego na Ziemi (bo wojowaniem jest życie nasze) tęsknisz za zjednoczeniem się z Bogiem? Czy pali Cię pragnienie Nieba dla siebie i innych? Czy dajesz swoje serce na mieszkanie Bogu byś Ty potem mógł zamieszkać u Niego?

         Czy tęsknota za Chrystusem przyprowadza Cię przed Tabernakulum by Więźnia Bożej Miłości adorować, by przebywać z Nim? Czy wiesz, że wszystkie dyskusje i rozprawy całego świata nie są warte jednej godziny milczenia i skupienia u stóp Pana.

         Przychodź do Niego. On będzie Cię nauczał oddychać „niebiańskim powietrzem” byś nie doznał szoku, kiedy nadejdą Twoje drugie narodziny, narodziny dla Nieba, byś nie musiał korzystać z „Inkubatora Czyśćcowego” po to by nabrać zdolności do Nieba – zdolności do szczęścia.

         Czy troszczysz się o swoją duszę, by osiągnęła stan pełnej dojrzałości chrześcijańskiej, by nie okazała się „wcześniakiem”, którego Ojciec musi zostawić w owym „Inkubatorze” na jakiś czas, by dojrzała, by nauczyła się swobodnie oddychać zanim weźmie ją do Domu.

         Czy jesteś żywym i świadomym członkiem Mistycznego Ciała Chrystusa. Czy bierzesz czynny udział w wymianie dóbr duchowych Kościoła? Tak wiele jest pragnień w naszym życiu, lecz pragnienie Nieba dla siebie i bliźnich niech będzie pragnieniem nieustannie noszonym w sobie.

         Niech owo pragnienie przejawia się w miłości do Trójjedynego Boga i do bliźnich poprzez braterską pomoc w drodze do Domu Ojca.

         Niech świadomość, że należymy do wielkiej rodziny wszystkich dzieci Bożych, że Obcowanie Świętych jest rzeczywistością duchową, żywą, prawdziwą i działającą w Mistycznym Ciele Chrystusa przynagla nas do aktywnej pełnej miłości i pokory łączności z Chrystusem i braćmi, by nieustannie krążyła miłość między Głową Mistycznego Ciała a Jego członkami.

Niech wiara w Świętych Obcowanie przynagla nas do czynienia dobra, do działania, bo wiara, gdy nie ma wpływu na działanie nie jest już wiarą.

Msze Św. gregoriańskie

        Msze gregoriańskie wywodzą swoją nazwę od imienia papieża Grzegorza Wielkiego (540-604; papież od 590). Są związane z wydarzeniem, które miało miejsce z jego inspiracji. Grzegorz przed swoim wyborem na papieża był przełożonym założonego przez siebie w 575 roku klasztoru na wzgórzu Celio w Rzymie. W IV Księdze Dialogów Grzegorz stwierdza, że ofiara Mszy św. pomaga osobom potrzebującym oczyszczenia po śmierci (por. Patrologia Latina, 77, 416) i jako przykład podaje doświadczenie z życia swojego klasztoru. Po śmierci jednego z mnichów imieniem Justus, w jego celi znaleziono trzy złote monety, których posiadanie sprzeciwiało się regule życia zakonnego, przewidującej wspólne korzystanie z dóbr materialnych. Grzegorz, aby pomóc zmarłemu oczyścić się po śmierci z powyższego grzechu, polecił odprawienie za niego trzydziestu Mszy św. - każdego dnia jednej. Po trzydziestu dniach zmarły Justus ukazał się w nocy jednemu z braci, Kopiozjuszowi, mówiąc, że został uwolniony od wszelkiej kary. Kopiozjusz nic nie wiedział o odprawianych Mszach św. i gdy później ujawnił treść swojego widzenia, pozostali współbracia doszli do wniosku, że nastąpiło ono w trzydziestym dniu, kiedy odprawiano Msze św. za Justusa. Uznano to za znak, że Msze św. odniosły oczekiwany skutek (por. tamże, 420-421).

        Pod wpływem autorytetu Grzegorza - także jako biskupa Rzymu - zwyczaj odprawiania trzydziestu Mszy św. za osobę zmarłą zyskiwał swoje miejsce w praktyce religijnej Wiecznego Miasta. W Europie rozprzestrzeniał się stopniowo, począwszy od VIII wieku, najpierw w klasztorach, potem także w innych kościołach.

        Jeżeli chodzi o znaczenie Mszy gregoriańskich nie istnieje żadna oficjalna doktryna Kościoła związana z nimi. Powinny one być traktowane jako Msze św. za zmarłych. Zwyczaj ofiarowania Mszy św. za zmarłych jest tradycją przedgregoriańską, która została potwierdzona oficjalnie przez Sobór Trydencki jako najbardziej skuteczny sposób modlitwy za osoby, które potrzebują oczyszczenia po śmierci. Kościół jest przekonany o nieskończonej wartości Mszy św., wypływającej z zasług Chrystusa. Znaczenie to dotyczy nie tylko samych uczestników Mszy św., ale także osób lub spraw, w intencji których jest ona odprawiana przez kapłana. Zwyczaj odprawiania Mszy gregoriańskich znalazł swoje potwierdzenie przez Stolicę Apostolską dopiero w XIX wieku (istniały wątpliwości zgłaszane przez niektórych teologów zwłaszcza w XVI i XVII w.) i to wyłącznie jako pobożna praktyka wiernych, oparta na ich przeświadczeniu, które nie jest sprzeczne z nauką Kościoła. W wypadku Mszy gregoriańskich mamy więc do czynienia tylko z przekonaniem wiernych, które wskazywało zawsze na szczególną skuteczność powyższych Mszy św. Podobnie jak pozostałe intencje mszalne ofiarowane za osoby zmarłe, są one prośbą o uwolnienie zmarłego od konsekwencji grzechu. Sama liczba trzydzieści nie może być nigdy łączona z gwarancją wybawienia od pokuty po śmierci. Człowiek, zgodnie ze swoją naturą, poszukuje pewności dotyczącej losu zmarłych. Msze gregoriańskie nie mogą być jednak podstawą takiej gwarancji. Człowiek może zawsze prosić, ale tym, który wysłuchuje próśb jest Bóg. Ostateczną wartość podobnych Mszy św. zna tylko On.

        Istnieją także szczegółowe regulacje kościelne dotyczące Mszy gregoriańskich. Określają one liczbę Mszy św. na trzydzieści odprawianych w trybie ciągłym. Wyjątkami od tej reguły mogą być nieprzewidziane przeszkody, takie jak np. choroba kapłana lub celebracja (pogrzeb, ślub), której odprawienie jest danego dnia konieczne. W takich wypadkach cykl Mszy gregoriańskich zachowuje wartość, jaką Kościół z nimi łączy. W wypadku podobnych przeszkód cały cykl przesuwa się o ilość dni, których brakuje do pełnej liczby trzydziestu (por. Deklaracja Kongregacji Soboru z 24.02.1967). Ponadto określa się jednoznacznie, że Msze gregoriańskie mogą być odprawiane za jednego tylko zmarłego, nigdy zaś zbiorowo za kilku zmarłych. Wskazuje się także, że nie jest konieczne, aby podobne Msze św. były odprawiane zawsze przez tego samego kapłana lub przy tym samym ołtarzu (kościele). Ważna jest ciągłość dni; same natomiast Msze św. mogą być sprawowane przez wielu księży i w wielu miejscach. I jeszcze jedno: dwie Msze gregoriańskie tego samego cyklu nie mogą zostać odprawione jednego dnia; muszą to być dni po sobie następujące.

Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego

Opublikowano: sobota, 01, grudzień 2012

Istota Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego

Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego jest modlitewną formą obrony dzieci nienarodzonych, zagrożonych zabiciem w łonie matki. Istotą jej jest krótka codzienna modlitwa oraz jedna tajemnica różańca odmawiana codziennie przez dziewięć miesięcy.

Ta chrześcijańska inicjatywa jest osobistym wypełnianiem Jasnogórskich Ślubów Narodu, oraz pomocą dla osób cierpiących z powodu grzechu aborcji.

         Bóg jest Dawcą i Panem każdego życia i każde dziecko do niego należy toteż od Boga bierzemy w duchową adopcję jedno dziecko znane tylko Bogu, aby przez całe jego życie płodowe otoczyć go płaszczem modlitwy Komunii Świętej i ofiary, aby wymodlić dla jego rodziców cud przemiany serc, by z dziecka niechcianego stało się dzieckiem oczekiwanym oraz by po urodzeniu prowadziło prawe życie.

         Duchowa Adopcja powstała z inicjatywy Błękitnej Armii Matki Bożej Fatimskiej tuż po objawieniach w Fatimie. Stała się odpowiedzią na wezwanie Matki Bożej do modlitwy różańcowej, pokuty i zadośćuczynienia za grzechy, które najbardziej ranią Jej Niepokalane Serce. Do Polski została przeniesiona z Anglii w 1987 roku przez dra Pawła Milcarka wykładowcę filozofii chrześcijańskiej na Uniwersytecie w Warszawie. Idea ta przyjęła się i szybko rozpowszechniła się po całym kraju jak również poza jego granicami.

         W 1994 roku Ojciec Św. Jan Paweł II udzielił błogosławieństwa dziełu Duchowej Adopcji i na Jasnej Górze powstał Centralny Ośrodek Krzewienia Duchowej Adopcji, nad którym opiekę objęli Ojcowie Paulini. Formacja duchowa obejmuje rekolekcje, trzydniowe, które odbywają się trzy razy w roku dla obrońców życia z całej Polski oraz lokalne dni skupienia. Ponadto organizowana jest corocznie ogólnokrajowa Pielgrzymka Obrońców Życia na Jasną Górę, która poprzedza i przygotowuje na obchody Dnia Świętości Życia. Wydawane są również czasopisma o tematyce obrony życia, takie jak: „Głos dla życia”, „Służba Życiu”.

         W Diecezji Rzeszowskiej opiekę nad Ruchem Krzewienia Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego sprawuje dyrektor Duszpasterstwa Rodzin. Ruch zrzesza obrońców życia i animatorów z wielu parafii.

         W pierwsze soboty miesiąca w kościele Św. Rodziny w Rzeszowie odbywają się Czuwania Modlitewne w obronie życia od godz. 11.00. W programie czuwania jest różaniec, adoracja Najświętszego Sakramentu, Msza św. i spotkanie formacyjno-informacyjne.

         W I sobotę lipca corocznie organizowane są pielgrzymki pokutne za grzechy przeciw życiu do Tarnowca na Golgotę Dzieci Nienarodzonych. Wspólnym wysiłkiem ruchów obrony życia, organizacji i stowarzyszeń służących rodzinie zabierane są obecnie środki na budowę Pomnika Dzieci Nienarodzonych w Rzeszowie.

Duchowa Adopcja w naszej parafii

         W naszej parafii Dzieło Duchowej Adopcji podjęte zostało po raz pierwszy 3 maja 1997 roku. Odtąd podejmowane jest corocznie w dwóch stałych terminach: 25 marca w Święto Zwiastowania Pańskiego czyli Dzień Świętości Życia; oraz 3 maja w Święto Matki Bożej Królowej Polski, który to dzień jest również Świętem Kielicha Życia i równocześnie patronalnym Świętem Duchowej Adopcji.

         W każdy I piątek miesiąca o godz. 18.00 sprawowana jest Msza św. w intencji adoptowanych przez nas dzieci. Również 16-go każdego miesiąca między godz. 20.00 a 21.00 gromadzimy się na modlitwie w obronie życia przed Najświętszym Sakramentem. Ponadto w każdą I środę miesiąca zbieramy się o 17.30 na wspólnej modlitwie różańcowej w obronie życia, po której sprawowana jest Msza św.

                  Patronką dzieci nienarodzonych i obrońców życia jest Matka Boża z Guadelupe. Kopia Jej Cudownego Obrazu gościła w naszej parafii 9 kwietnia 1999 roku w czasie II Misji Matki Bożej Guadelupe po Polsce.

         W czasie VII Pielgrzymki do Ojczyzny Ojca Świętego w czerwcu 1999r. została złożona mu w darze Księga Życia. Obejmowała ona około 400 osób, które w 1999 roku podjęły w naszej parafii Duchową Adopcję. W dwa miesiące później otrzymaliśmy od Ojca Świętego podziękowanie za dar i Jego Apostolskie Błogosławieństwo.

         Podejmowanie Duchowej Adopcji w naszej parafii ma charakter uroczysty i jest poprzedzone triduum dla uwrażliwienia i otwarcia serc na przyjęcie duchowego daru.

         Zakończenie dzieła Duchowej Adopcji odbywa się u nas również w sposób uroczysty. W czasie Mszy Świętej dziękujemy za dar Duchowej Adopcji, kończący adopcję składają w darach ofiarnych jedną czerwoną różę jako symbol służby najmniejszym i dotrzymanych przyrzeczeń. Otrzymują też pamiątkowy obrazek „Żyję dzięki duchowej adopcji”.

Współczesne czasy w słowach Ojca Świętego Jana Pawła II

         Duchowa Adopcja jest znakiem czasów w których żyjemy. Ojciec Święty Jan Paweł II nazywa obecne czasy Cywilizacją Śmierci, bo nigdy odtąd na świecie nie walczono tak zajadle z życiem. Żadna wojna nie pochłonęła tylu ofiar co totalitaryzm aborcyjny. Co czwarty człowiek na świecie zostaje zabity jeszcze pod sercem matki. I taka śmierć budzi szczególną odrazę. Duchowa Adopcja nie może być gestem rozpaczy wobec szerzącego się zła, ale zawsze ma być wyznaniem wiary, nadziei i miłości wobec Boga, który daje życie.

         Jest ona: - wołaniem o sprawiedliwość dla tych, którym nie pozwala się żyć, - jest wyznaniem miłości wobec zagrożonego dziecka, - budzeniem ludzkich sumień, - gromadzenie skarbu w Niebie, - lekarstwem na zranienia grzechami przeciw życiu, - wypełnieniem Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego.

         Rok temu 18 sierpnia 2002r. w Łagiewnikach Ojciec Święty zawierzył Świat Bożemu Miłosierdziu i do każdego z nas skierował takie słowa: „Bóg okazując nam miłosierdzie oczekuje, że będziemy świadkami miłosierdzia w dzisiejszym świecie”. A dzisiejszy świat wydał wojnę życiu. Nasze pokolenie okazało się pokoleniem grabarzy, bowiem złożyliśmy do grobu ponad 30 milionów najmniejszych Polaków - jedną Polskę o świcie życia. Jak bardzo obciążone jest sumienie naszego narodu. Jak bardzo poranione jest nasze społeczeństwo”.

           Duchowa Adopcja przynosi błogosławione owoce w życiu osobistym i rodzinnym.

         Potrzeba wielkiej modlitwy o życie, która ogarnie całe społeczeństwa i przeorze ludzką świadomość uwrażliwi na niemy krzyk dzieci nienarodzonych wołających o pomoc.

Najczęściej stawiane pytania i odpowiedzi

1. Co to jest duchowa adopcja?

Duchowa adopcja jest modlitwą w intencji dziecka zagrożonego zabiciem w łonie matki. Trwa dziewięć miesięcy i polega na codziennym odmawianiu jednej tajemnicy różańcowej - radosnej, bolesnej lub chwalebnej (Ojcze Nasz i 10 Zdrowaś Mario) oraz specjalnej modlitwy w intencji dziecka i jego rodziców. Do modlitwy można dołączyć dowolnie wybrane dodatkowe postanowienia.

2. Jakie mogą być dodatkowe postanowienia?

Dodatkowymi postanowieniami mogą być na przykład: częsta Spowiedź i Komunia Święta, adoracja Najświętszego Sakramentu, czytanie Pisma Świętego, post o chlebie i wodzie, walka z nałogami, pomoc osobom potrzebującym, dodatkowe modlitwy, (litanie, nowenny, koronki...). Należy podejmować postanowienia realne, mając na uwadze indywidualne możliwości ich wypełniania.

3. Czy można podejmować duchową adopcję bez dodatkowych postanowień?

Tak. Dodatkowe postanowienia nie są obowiązkowe, choć adoptujący chętnie je podejmują.

4. Jak zrodziła się duchowa adopcja?

Powstała po objawieniach w Fatimie, stając się odpowiedzią na wezwanie Matki Bożej do modlitwy różańcowej, pokuty i zadośćuczynienia za grzechy, które najbardziej ranią Jej Niepokalane Serce. W roku 1987 została przeniesiona do Polski. Pierwszy ośrodek duchowej adopcji powstał w kościele OO Paulinów w Warszawie. Stąd rozprzestrzenia się na cały kraj i poza jego granice.

5. Jakie są owoce duchowej adopcji?

Duchowa adopcja skutecznie leczy głębokie zranienia wewnętrzne spowodowane grzechem aborcji. Pozwala matkom odzyskać wiarę w Boże Miłosierdzie, przynosząc pokój ich sercom. Jako bardzo konkretny, bezinteresowny i osobisty dar (modlitwy, ofiary i post), pomaga w szczególności ludziom młodym kształtować charakter, walczyć z egoizmem, odkrywać radość odpowiedzialnego rodzicielstwa, uzdalniając do postrzegania miłości i seksu oczyma Boga. Ucząc systematycznej modlitwy i pozytywnego działania pogłębia kontakt z Bogiem. Pomaga odkrywać głęboki sens zaniedbanych praktyk ascetycznych. Może się stać czynnikiem odrodzenia wspólnej modlitwy i miłości w rodzinie.

6. Kto może podejmować duchową adopcję.

Każdy - osoby świeckie, konsekrowane, mężczyźni, kobiety, ludzie w każdym wieku. Jedynie dzieci podejmują ją pod opieką rodziców.

7. Ile razy można podjąć duchową adopcję?

Można podejmować ją wielokrotnie, pod warunkiem wypełnienia poprzednich zobowiązań.

8. Czy trzeba za każdym razem składać przyrzeczenia?

Tak.

9. Czy można adoptować więcej niż jedno dziecko?

Duchowa adopcja dotyczy jednego dziecka.

10. Czy wiemy, jakiej narodowości będzie adoptowane dziecko?

Nie wiemy. Imię dziecka zna jedynie Bóg.

11. Skąd pewność, że Bóg wysłucha mojej modlitwy?

Naszą pewność opieramy na wierze we Wszechmoc i nieograniczone Miłosierdzie Boże. Bóg jest Dawcą Życia i Jego wolą jest, by każde poczęte dziecko żyło i było otoczone miłością rodziców.

12. Czy jest grzechem, jeżeli danego dnia zapomni się odmówić modlitwę?

Zapomnienie nie jest grzechem. Grzechem jest świadome i dobrowolne zlekceważenie składanego Bogu przyrzeczenia.

13. Czy przerywa się duchową adopcję, gdy zaniedbało się modlitwę przez dłuższy czas?

Długa przerwa (miesiąc, dwa) przerywa duchową adopcję. Należy wtedy ponowić przyrzeczenie i starać się je dotrzymać. W wypadku krótkiej przerwy należy duchową adopcję kontynuować, przedłużając modlitwę o opuszczone dni.

14. Czy duchową adopcję mogą podejmować osoby żyjące w związkach niesakramentalnych?

Tak, podobnie jak i osoby rozwiedzione.

15. Czy ważna jest duchowa adopcja podjęta przez radio?

Tak.

16. Czy przyrzeczenia duchowej adopcji muszą być składane w formie uroczystej, wyłącznie w kościele w obecności kapłana?

Wskazane jest, by przyrzeczenia były przeprowadzane uroczyście, chociaż można je złożyć także prywatnie.

17. Czy duchową adopcję mogą podejmować osoby, które nie uczestniczyły w przygotowaniach - chore, niepełnosprawne, w sędziwym wieku?

Tak. Mogą podejmować prywatnie.

18. W jaki sposób można złożyć przyrzeczenia prywatnie?

Odczytać formułę przyrzeczenia (najlepiej przed Krzyżem lub obrazem) i od tego momentu przez kolejnych dziewięć miesięcy odmawiać jedną dowolnie wybraną tajemnicę różańca oraz modlitwę w intencji dziecka i rodziców. Dla zapamiętania dobrze jest zapisać datę rozpoczęcia i zakończenia modlitwy.

19. Jak krzewić modlitwę duchowej adopcji?

- pozyskać kilka osób zainteresowanych duchową adopcją,

- uzyskać zgodę księdza proboszcza na przeprowadzenie przyrzeczeń duchowej adopcji w kościele,

- skontaktować się z ośrodkami duchowej adopcji, gdzie można uzyskać materiały, pełne informacje oraz pomoc w przeprowadzeniu przyrzeczeń.

Formuła przyrzeczenia Duchowej Adopcji

Najświętsza Panno, Bogurodzico Maryjo, wszyscy Aniołowie i Święci. Wiedziony pragnieniem niesienia pomocy w obronie nienarodzonych, (Ja........................................) postanawiam mocno i przyrzekam, ze od dnia .............................. w Święto / Uroczystość.................................................biorę w duchową adopcję jedno dziecko, którego imię jedynie Bogu jest wiadome, aby przez 9 miesięcy każdego dnia modlić się o uratowanie jego życia oraz o sprawiedliwe i prawe życie po urodzeniu. Postanawiam:

- odmówić codzienną modlitwę w intencji nienarodzonego,

- codziennie odmówić jedną tajemnicę różańca,

- moje dobrowolne postanowienia:

.........................................................................................................................................................

 

.......................................

                        Podpis

Modlitwa codzienna

Panie Jezu - za wstawiennictwem Twojej Matki Maryi, która urodziła Cię z miłością, oraz za wstawiennictwem św. Józefa, człowieka zawierzenia, który opiekował się Tobą po urodzeniu - proszę Cię w intencji tego nienarodzonego dziecka, które duchowo adoptowałem, a które znajduje się w niebezpieczeństwie zagłady. Proszę, daj rodzicom miłość i odwagę, aby swoje dziecko pozostawili przy życiu, które Ty sam mu przeznaczyłeś.

Amen.

Kontakt w Polsce

Centralny Ośrodek Krzewienia Duchowej Adopcji - Jasna Góra

42-225 Częstochowa; ul. Ks. A. Kordeckiego 2 tel. (034) 65-66-88 (o. Ignacy Rękawek)

Informacji o Duchowej Adopcji udziela się w Wydziale Duszpasterstwa Rodzin Kurii Metropolitalnej w Krakowie ul. Franciszkańska 3, 34-004 Kraków tel. (012) 422-94-24 w poniedziałki w godz. 11.00-13.00

Diakonia Życia Ruchu Domowego Kościoła organizuje comiesięczne nabożeństwa wynagradzające w każdą 3-cią sobotę miesiąca od 9.00 -16.00 w kościele parafialnym św. Józefa w Krakowie Podgórzu przy ul. Zamojskiego 2. Możliwość podjęcia Duchowej Adopcji w czasie Mszy św. o godz. 14.30

Chwila refleksji 

To ja Najmniejszy

O świcie życia

Do serca Twego kołaczę

Pod sercem matki dostałem wyrok

Że świata już nie zobaczę.

Ty mnie w sercu swym schroń

Swą modlitwą mnie broń

Mych rodziców oczyszczaj z wrogości

Aby mnie pokochali

Aby mnie zapragnęli

Ja chcę żyć

Pośród swoich

W miłości.

Koło Przyjaciół Radia Maryja i Radia Via

Opublikowano: sobota, 01, grudzień 2012

Początki

Biuro Radia Maryja przy naszej parafii zostało założone za aprobatą i zgodą ks. proboszcza Franciszka Kołodzieja, oraz akceptacją Kurii Diecezjalnej w Rzeszowie w październiku 1994r. Założycielką biura była pani Beata Sondej. Z uwagi na to, że założycielka biura zamieszkała w innej parafii, ksiądz proboszcz w grudniu 1994r. powierzył kierowanie pracą biura pani Marii Pachorek.

W roku 1997 przy naszej parafii zostało utworzone również Koło Przyjaciół Radia Maryja i Radia Via w którym działa 25 osób. 

Działalność

Koło zajmuje się głównie formacją duchową oraz oprawą liturgiczną Mszy Św. odprawianej od pięciu lat w każdą ostatnią środę miesiąca w intencji: Ojca Świętego, Ojczyzny i Radia Maryja.

Przez okres sześciu lat istniała założona, przez biuro Radia Maryja Krucjata Różańcowa Dzieci i  Młodzieży.

Od kilku lat dzieci z naszej parafii wyjeżdżają na Jasną Gorę na spotkanie Podwórkowych Kółek Różańcowych Dzieci. W dniu 25 marca 2001r. w naszej parafii odbyło się spotkanie dzieci z Podwórkowych Kółek Różańcowych z ich założycielką Madzią Buczek. Wówczas we wspólnej Mszy św. i modlitwie różańcowej uczestniczyło około 1000 dzieci.

Biuro Radia Maryja czynne jest we wtorki i czwartki (z wyjątkiem świąt) w godzinach od 17.00 do 18.00.

Praca w Rodzinie Radia Maryja przebiega wg zasad nakreślonych przez założycieli Radia Maryja, a mianowicie:

a) informacja,

b) formacja,

c) działanie.

Kierując się tymi wskazaniami członkowie Rodziny Radia Maryja wprowadzają je w życie w różnorodny sposób.

Jeśli chodzi o informację, działalność polega na:

  • kolportowanie ulotek, informatorów o funkcjonowaniu i pracy Radia Maryja i Radia Via, podejmowanych inicjatyw duszpasterskich, modlitewnych, formacyjnych i patriotycznych, szczególnie w pierwszym okresie działania,

  • rozprowadzanie prasy katolickiej a szczególnie miesięczników „Rodzina Radia Maryja”, „Różaniec”, „Służba Życia” i innych,

  • sprzedaż książek i wydawnictw o treści religijnej i patriotycznej,

  • podawanie komunikatów poprzez ogłoszenia parafialne o różnego rodzaju akcjach, pielgrzymkach, spotkaniach, wspólnej Eucharystii i innych.

Poprzez formację rozumiemy:

  • uczestniczenie w co miesięcznej Eucharystii i modlitwie różańcowej w intencjach Ojca Świętego, Ojczyzny i Radia Maryja,

  • organizowanie spotkań formacyjnych, okolicznościowych, rekolekcyjnych np. w Niechobrzu,

  • wspólne wyjazdy pielgrzymkowe (do Rzymu na spotkanie z Rodzin Radia Maryja z Ojcem Świętym, coroczne pielgrzymki Rodzin Radia Maryja na Jasną Górę w drugą niedzielę lipca, wyjazdy dzieci z Podwórkowych Kółek Różańcowych na Jasną Górę, do sanktuariów Maryjnych we Francji tj. Lourdes i La Salette, oraz na terenie kraju).

Natomiast działanie jest realizowane poprzez:

  • czynne włączanie się w organizowanie akcji protestacyjnych przeciw pornografii i eutanazji, oraz wysyłanie protestów w formie pisemnej i uczestniczenie w marszach protestacyjnych,

  • organizowanie apeli w obronie życia poczętego, w obronie stoczni gdańskiej i dyskryminowaniu Radia Maryja,

  • czynne uczestniczenie w życiu parafii (działanie w Radzie Duszpasterskiej, Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich),

  • posługiwanie dzieciom w świetlicy parafialnej,

  • udział w akcjach charytatywnych i uroczystościach religijnych.

 „Maryjo Gwiazdo Ewangelizacji, prowadź nas,
 prowadź Radio Maryja i bądź jego Opiekunką”. 

Jan Paweł II

Liturgiczna Służba Ołtarza

Opublikowano: sobota, 01, grudzień 2012

Początki

Liturgiczna Służba Ołtarza istnieje od samego początku istnienia parafii Podwyższenia Krzyża Św. w Rzeszowie. Możemy przyjąć, że od kiedy zaczęły być odprawiane Msze św. w kaplicy nowo powstałej parafii, pojawili się pierwsi ministranci. Potwierdzają to zdjęcia z uroczystości parafialnych w pierwszych latach jej istnienia, np. z procesji Bożego Ciała, jaka odbyła się 14 czerwca 1979r. Już wtedy liczna rzesza chłopców pragnęła służyć do Mszy św., a co za tym idzie dawać świadectwo wiary, które w latach 1978-89 nabierało szczególnego znaczenia.

Na przestrzeni ostatnich lat, wiele rzeczy uległo zmianie. Zmieniali się duszpasterze, którzy wiele serca wkładali w posługę na rzecz ministrantów. Obecnie parafialnym opiekunem LSO jest ks. Piotr Soja.

Zmieniali się także sami ministranci, ale nic nie zmieni celu, w jakim ci chłopcy przychodzili i nadal przychodzą do Ołtarza – chcą Służyć Chrystusowi i być najbliżej Niego podczas sprawowania Eucharystii. 

Ministranci zostali podzieleni na poszczególne stopnie i w tych małych grupach uczestniczą w zbiórkach. W większości prowadzą je starsi lektorzy lub animatorzy LSO. Formacja jest prowadzona według ogólnopolskiego programu opracowanego jeszcze przez Krajowe Duszpasterstwo Służby Liturgicznej (podręczniki i zeszyty ćwiczeń wydane przez kurię krakowską).

Formacja LSO

Kandydat

Kandydatami zostają zwykle chłopcy po I Komunii Św. Niekiedy są to także starsi uczniowie, którzy wyrażają chęć zostania ministrantami. Pierwsze spotkania wprowadzają kandydatów w wymagania i obowiązki ministranta. Jeśli chłopcy postanawiają nadal uczestniczyć w zbiórkach, zostają przyjęci w poczet kandydatów na ministrantów. Odbywa się to w czasie mszy św., podczas której otrzymują komże. Od tej pory mogą służyć przy ołtarzu, ale nie wykonują jeszcze żadnych funkcji, chyba, że zabraknie ministrantów, a oni sami potrafią ich zastąpić. 

Okres kandydatury trwa około jednego roku. Włączenie kandydatów w poczet ministrantów odbywa się przed wakacjami. Chłopcy otrzymują wówczas kołnierzyki i legitymacje LSO. Po uroczystej mszy św. odbywa się spotkanie, w którym uczestniczą nowoprzyjęci ministranci wraz z rodzicami,  ksiądz proboszcz, ks. opiekun parafialny oraz animator prowadzący grupę.

Choralista

Choralista to drugi rok formacji LSO. Jego zadaniem jest znajomość odpowiedzi i śpiewów używanych podczas liturgii, a szczególnie mszy św. a także posługiwanie się dzwonkami i gongiem. Jest to także rok, w którym ministrant pogłębia zdobytą wcześniej wiedzę i praktyczne umiejętności.

Ministrant Światła

Ministrant Światła nosi świece podczas liturgii. Poza tym poznaje lepiej Chrystusa, który jest „Światłością oświecającą każdego człowieka”. Posługę ministranta światła widzimy zwykle podczas większych uroczystości parafialnych.

Ministrant Księgi

Ministrant Księgi zna i troszczy się o księgi liturgiczne. Podczas liturgii przynosi i odnosi mszał oraz inne księgi: lekcjonarz, modlitwę wiernych, agendę.

Ministranci Ołtarza

Stopień Ministranta Ołtarza kończy etap formacji ministranckiej. Chłopcy ci przynoszą kielich oraz ampułki do ołtarza, idą z pateną w czasie Komunii św., jednym słowem sprawują funkcje najbliżej ołtarza. Mogą także nosić krzyż i pełnić posługę ministranta kadzidła.

Lektorzy

Zdobycie stopnia ministranta ołtarza nie kończy formacji LSO. Wyróżniający się ministranci mogą zostać lektorami, czyli czytać Słowo Boże podczas zgromadzenia liturgicznego. Jest to wielki zaszczyt, do którego trzeba się dobrze przygotować. Kandydaci na lektorów biorą udział w Dekanalnym Kursie Lektora, jaki odbywa się zwykle co roku w poszczególnych dekanatach. Po pomyślnym zakończeniu kursu, otrzymują uroczyste błogosławieństwo od ks. Biskupa Ordynariusza w czasie Diecezjalnej Pielgrzymki LSO do Katedry Rzeszowskiej w Wielki Czwartek.

Strojem lektora jest alba. Co tydzień odbywają się zbiórki, na których lektorzy pogłębiają swoją wiedzę teoretyczną i praktyczną.

Animator LSO

Zadaniem animatora jest przygotowywanie i czuwanie nad przebiegiem liturgii, a także pomaganie młodszym ministrantom w formacji poprzez cotygodniowe spotkania w grupach, na których rozważane jest Pismo Święte, dokumenty Kościoła dotyczące liturgii, a także zagadnienia dotyczące właściwej formacji chłopca na danym stopniu ministranckim. Oczywiście nie brakuje też ćwiczeń praktycznych w kościele, gdzie zgodnie z powiedzeniem „przez ćwiczenia do mistrza” ministranci nabywają umiejętności praktyczne.

Od kilku lat w naszej diecezji istnieje możliwość formacji animatora LSO zakończonej zdobyciem krzyża animatorskiego. Z tej okazji skorzystało 3 lektorów z naszej parafii: Andrzej Hamryszczak, Daniel Kawalec i Michał Polański. Najpierw uczestniczyli w kursie kandydatów na animatorów, jaki odbył się w czasie ferii zimowych. W ciągu roku szkolnego prowadzili grupy ministranckie w parafii, a na wakacjach odbyli praktykę podejmując posługę animatorską w czasie „Wakacji z Bogiem”. Ukończyli również kurs ceremoniarza i w czasie Powakacyjnego Dnia Wspólnoty w katedrze otrzymali krzyż animatorski LSO.

Obecnie w naszej parafii służbę ministrancką pełni 25 chłopców, którzy odbywają formację w przedstawionych powyżej stopniach. Spotkania dla nich odbywają się, co tydzień, a prowadzą je animatorzy liturgiczni.

         W parafii jest także 11 lektorów i 3 animatorów, którzy wykonują czytania liturgiczne, dbają o należytą oprawę liturgiczną, jak również włączają się czynnie w prace przy kościele.

Rok formacyjny w parafii

W ciągu roku formacyjnego Służba Liturgiczna bierze udział w rozgrywkach sportowych – najczęściej w piłkę nożną, organizowane również ogniska i różnorodne spotkania. 

Ministranci i lektorzy naszej parafii uczestniczą również w rozmaitych pielgrzymkach m.in. do Kalwarii Pacławskiej i Przemyśla a także do Wadowic i Kalwarii Zebrzydowskiej. 

Organizowane są zabawy andrzejkowe i karnawałowe. Zdarza się również, że ministrantów odwiedzi św. Mikołaj, i oprócz rózgi przyniesie słodkie upominki. 

Ponadto ministranci mieli okazję poznać Wyższe Seminarium w Duchowne w Rzeszowie, a także spotkać się w naszej parafii z jego klerykami. 

W tym roku, już po raz trzeci, ministranci przebywali na rekolekcjach wakacyjnych pod nazwą „Wakacje z Bogiem” w Kotani. Rekolekcje takie pozwalają doskonalić swoje umiejętności praktyczne, oraz pogłębiać swoją wiarę poprzez codzienną mszę św., modlitwę, a także pracę na spotkaniach w grupach. Nie brakuje także rozrywki, podczas której wszyscy świetnie się bawią. 

Liturgiczna Służba Ołtarza działająca przy naszej parafii serdecznie zaprasza wszystkich chłopców, którzy ukończyli II klasę szkoły podstawowej i są chętni do służenia Chrystusowi w kościele. Wszyscy starsi mogą podjąć się posługi lektoratu, czytając Słowo Boże w czasie mszy świętej.

Odnowa w Duchu Świętym

Opublikowano: sobota, 01, grudzień 2012

Przy naszej parafii działa Wspólnota Odnowy w Duchu Świętym o nazwie EMAUS.

ZAPRASZAMY WSZYSTKICH CHĘTNYCH - naprawdę warto!

Strona internetowa wspólnoty : http://www.wspolnota-emaus.pl/

Początki

Wspólnota „EMAUS” działająca przy naszej parafii powstała w 1999 roku z natchnienia Ducha Świętego i inicjatywy ks. Mariusza Mika, ówczesnego wikariusza tejże parafii. Pierwsze spotkania miały charakter ogólny. Stopniowo wspólnota rozrastała się i dojrzewała duchowo. Wiosną 2002 r. wyłonieni zostali pierwsi animatorzy, po czym rozpoczęliśmy pierwsze rekolekcje Odnowy, tzw. Seminarium Życia w Duchu Świętym. Liderem wspólnoty jest Anna Pokrywka.

Odnowa w Duchu Świętym zwana również Odnową Charyzmatyczną zaistniała w Kościele Katolickim w 1967 r. jako jeden z nurtów posoborowej odnowy. Służy pomocą w realizacji misji powierzonej Kościołowi przez Chrystusa: ewangelizacji świata, nawróceniu, zbawieniu i uświęceniu ludzi.

Podkreślając rolę Ducha Świętego w dziele zbawienia, Odnowa pozostaje głęboko chrystocentryczna. Wyznaje i głosi, że Chrystus jest jedynym Zbawicielem i Panem świata, a poznanie Go i przyjęcie jako Zbawiciela Mistrza i Pana stanowi wskazaną przez Boga najpewniejszą drogę zbawienia.

Działalność

Charakterystyczną cechą Odnowy stanowi przeżywane zwykle intensywnie i głęboko doświadczenie obdarowania Duchem Świętym i Jego łaskami, zwane wylaniem Ducha Świętego lub chrztem w Duchu Świętym. Przynosi ono nawrócenie, umocnienie wiary i wierności przykazaniom, a zwłaszcza zdynamizowanie postawy apostolskiej, zgodnie z zapowiedzią Chrystusa „Gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami” (Dz 1,8).

Katolicka Odnowa Charyzmatyczna rozeznaje następujące cele:

  • upowszechnianie i pogłębianie dążenia do świętości przez stałe nawracanie do Chrystusa i coraz pełniejsze przyjmowanie Go jako Zbawiciela, Mistrza i Pana,

  • rozwój cnót teologicznych i moralnych, uczestnictwem w liturgii, przyjmowaniem sakramentów z pogłębianiem wiedzy religijnej z aktywnym uczestnictwem w pastoralnej i apostolskiej misji Kościoła,

  • doprowadzenie do świadomego otwarcia się na przyjęcie Osoby i działania Ducha Świętego,

  • pogłębianie należytego rozumienia owoców Ducha Świętego łącznie z charyzmatami i posługiwania się nimi dla budowania wspólnoty Kościoła,

  • służba w mocy Ducha Świętego w ewangelizacji świata słowami i osobistym świadectwem wiary i życia.

Katolicka Odnowa charyzmatyczna żyje i działa w jedności ze stolicą Apostolską i hierarchią, czego wyrazem są częste kontakty Międzynarodowych Służb Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej Rady i Biura (IC-CRS) z Ojcem Świętym i jego urzędami w Rzymie.

Obecnie Ruch tan w Kościele na całej ziemi gromadzi największą liczbę członków spośród wielu innych ruchów przeszło 70 milionów członków.

Kardynał Leon Józef Suenens jeden z czterech moderatorów Soboru Watykańskiego powiedział: Odnowa jest poruszeniem Ducha, łaską, powiewem Ducha i szansą Kościoła na wiosnę, a najpiękniejszym dniem dla Odnowy będzie dzień, kiedy nikt nie będzie już o niej mówił, ponieważ wniknie ona w krwioobieg codziennego życia Kościoła.

Róże Różańcowe

Opublikowano: sobota, 01, grudzień 2012

Żywy Różaniec w naszej parafii

Na przestrzeni ostatnich lat ilość róż w naszej parafii zmieniała się nieustannie. Obecnie Żywy Różaniec stanowi 25 róż, z których każda liczy po 20 osób. Są to zarówno róże żeńskie jak i męskie.

Oprócz codziennego odmawiania przez każdego członka jednej dziesiątki różańca w intencji wyznaczonej na dany dzień i miesiąc, róże różańcowe zakupują kwiaty i dbają o wystrój przy ołtarzach.

W każdy piątek po Mszy św. wieczornej członkowie róż uczestniczą w adoracji Najświętszego Sakramentu do godz. 20.00. Ponadto często przygotowują różne uroczystości kościelne.

Obietnice różańcowe otrzymane od Niepokalanej Matki przez bł. Alana de Rupe

         Chcę, abyście codziennie odmawiali Różaniec (z orędzia Matki Bożej)

  1. Tym, którzy będą pobożnie odmawiali Różaniec, obiecuję szczególną opiekę.

  2. Dla tych, którzy będą wytrwale odmawiali Różaniec, zachowam pewne zupełnie szczególne łaski.

  3. Różaniec będzie potężną bronią przeciwko piekłu; zniszczy występek i rozgromi herezje.

  4. Różaniec doprowadzi do zwycięstwa cnoty i dobra; w miejsce miłości do świata wyprowadzi miłość do Boga i obudzi w sercach ludzi pragnienie szukania nieba.

  5. Ci, którzy zawierzają mi przez Różaniec, nie zginą.

  6. Ci, którzy będą z pobożnością odmawiali mój Różaniec, rozważając jego tajemnicę, nie zostaną zdruzgotani nieszczęściem ani nie umrą nie przygotowani.

  7. Ci, którzy prawdziwie oddadzą się memu Różańcowi, nie umrą bez pocieszenia Kościoła.

  8. Ci, którzy będą odmawiali Różaniec, znajdą podczas swego życia i w chwili śmierci światło Boże oraz pełnię Bożej łaski oraz będą mieli udział w zasługach błogosławionych.

  9. Szybko wyprowadzę z czyśćca te dusze, które z pobożnością odmawiały Różaniec.

  10. Prawdziwe dzieci mojego Różańca będą się radować wielką chwałą w niebie.

  11. To, o co prosić będziecie przez mój Różaniec, otrzymacie.

  12. Ci, którzy będą rozpowszechniać mój Różaniec, otrzymają ode mnie pomoc w swych potrzebach.

  13. Otrzymałam od mego Syna zapewnienie, że czciciele mego Różańca będą mieli w świętych niebieskich przyjaciół w życiu i w godzinę śmierci.

  14. Ci, którzy wiernie odmawiają mój Różaniec, są moimi dziećmi - prawdziwe są oni braćmi i siostrami mego Syna, Jezusa Chrystusa.

  15. Nabożeństwo mojego Różańca jest szczególnym znakiem Bożego upodobania.

Stowarzyszenie Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci

Opublikowano: sobota, 01, grudzień 2012

Oficjalna strona Stowarzyszenia Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci www.apostolstwo.pl

Cel działalności

         Stowarzyszenie Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci jest powszechnym stowarzyszeniem modlitewnym, otwartym dla wszystkich chrześcijan bez wyjątku, by zapewnić im wytrwanie w łasce uświęcającej, a wraz z nią łaskę dobrej szczęśliwej śmierci. Jako hasło i motto życia Stowarzyszenie podsuwa swoim członkom słowa tak często powtarzane przez Chrystusa w Ewangelii: „Czuwajcie... Módlcie się... Bądźcie gotowi!”.

Początki

Apostolstwo Dobrej Śmierci zostało zatwierdzone przez Papieża Piusa X, dnia 22 lipca 1908r. i powierzone opiece misjonarzy ze Zgromadzenia Najświętszej Maryi Panny we Francji (z siedzibą w Tichebray).

30 maja 1987r. Prymas Polski kard. Józef Glemp oficjalnie zatwierdził Polską Filię Stowarzyszenia w Górce Klasztornej. Opiekę nad Apostolstwem Dobrej Śmierci w Polsce sprawują Misjonarze Świętej Rodziny.

         W naszej parafii Apostolstwo Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci zostało powołane 25 lipca 1999r. Od tego czasu w intencji Apostolstwa sprawowana jest co miesiąc Msza św. oraz odmawiany różaniec do Siedmiu Boleści Matki Bożej.

         Stowarzyszenie zrzesza około 700 członków mających udział w zasługach płynących z wspólnych modlitw. Członkowie apostolstwa uczestniczą w przywilejach i łaskach będących owocami odprawianych w ich intencjach mszach świętych, we wszystkie dni roku na terenie całej Polski, a także w Święta Patronalne Stowarzyszenia i dni odpustu zupełnego: 19 marca, 31 maja, 15 i 29 września i 1 października.

         Stowarzyszenie poprzez oddanie pod szczególną opiekę Matki Bożej i pobudzenie swoich członków do życia zgodnego z Ewangelią, stara się podtrzymywać nadzieję ich w duszach.

         Zasadniczym celem wszystkich wysiłków Stowarzyszenia jest przygotowanie wiernych do dobrej śmierci przez życie modlitwą i spełnianie dobrych uczynków.

Wstępujący do Stowarzyszenia poprzez swoje modlitwy i ofiary pragną wyjednywać:

  • dla wiernych katolików - wytrwanie w łasce uświęcającej,

  • dla obojętnych religijnie i grzeszników - łaskę nawrócenia,

  • dla wszystkich - łaskę dobrej i szczęśliwej śmierci.

Realizujący ten cel często kierują swe myśli ku wieczności i starają się wystrzegać grzechu, aby być gotowym na śmierć w każdej chwili.

Apostolstwo Dobrej Śmierci jest dziełem prowadzącym do wytrwania, obejmującym całe życie swoich członków, ukierunkowując je na cel ostateczny, jakim jest szczęśliwa wieczność. Przypomina ono wszystkim wielką sprawę zbawienia, żąda od nich osobistej, bezpośredniej współpracy, a przez to współdziałanie, będące długim ćwiczeniem przygotowującym do śmierci, zapewnia przemożną opiekę Maryi na ostatnie chwile życia.

         Stowarzyszenie nie jest tylko wkładem wspólnych modlitw i dobrych uczynków wszystkich członków dla dobra ogółu, ale stanowi związek gorliwości i apostolstwa, wzywający wszystkich ludzi, aby w godzinie śmier­ci schronili się pod opiekę Matki Jezusa stojącej u stóp Krzyża.

         Stowarzyszenie Matki Bożej Dobrej Śmierci jest też odgłosem powszechnej nauki Kościoła i odpowiada wrodzonej potrzebie serca chrześcijan żyjących na tym świecie. Jest ono w żywej i konkretnej formie wiernym wyrazem pobożnego wezwania, którym kończymy Pozdrowienie Anielskie: „Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen”. Z tego też tytułu, Apostolstwo Dobrej Śmierci dzięki modlitwie i opiece Matki wszelkich łask jest dla ludzi dobrej woli rękojmią bogobojnego życia, zapewnieniem szczęśliwej śmierci i „paszportem do Nieba”.

         Dzięki przypomnieniu o śmierci, modlitwom i uczestnictwu w ofierze eucharystycznej Apostolstwo Dobrej Śmierci jest bardzo często skutecznym środkiem wytrwania i pewną rękojmią zbawienia dla osób chroniących się w jego szeregach.

         Niech świadomość przynależności do Apostolstwa Dobrej Śmierci i oddania się pod szczególną opiekę Matki Najświętszej pobudza nas do większej ufności, gorliwości i apostolstwa.

Patroni dobrej śmierci

Kiedy czytamy żywoty świętych, zaskakuje nas ich spokojny, a nawet pogodny stosunek do śmierci. Święci przypominają nam, że śmierć jest bramą wiodącą do Pana Boga. Celem życia doczesnego jest zasłużenie na wieczność z Wszechmogącym. Stąd uzasadnione jest pytanie o dobrą śmierć.

Dobra, szczęśliwa śmierć to taka, która przychodzi, gdy jesteśmy w stanie łaski uświęcającej. To śmierć bez grzechu ciężkiego, która pozwala mieć nadzieję na wstąpienie na drogę do nieba. Znakiem dobrej śmierci jest krzyż. Dlatego konającym podaje się do ucałowania krucyfiks – znak krzyża, na którym Chrystus przezwyciężył śmierć.

Pierwszą patronką dobrej śmierci jest Boża Rodzicielka. Do Niej zwracamy się w modlitwie: „Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej”.

Oprócz Maryi patronami dobrej śmierci są: św. Michał Archanioł, św. Jan Chrzciciel, św. Józef, św. Barbara, Anioł Stróż i patron każdego z nas.

Św. Michał Archanioł jako pierwszy stawił czoła Lucyferowi, gdy ten zbuntował się przeciw Bogu pociągając za sobą część aniołów. W naszej drodze ku wieczności możemy szukać w nim oparcia, bowiem – według tradycji chrześcijańskiej – stoi on u wezgłowia umierającego i towarzyszy mu w drodze na sąd Boży.

Św. Jan Chrzciciel zapowiadał nadejście Jezusa, a potem udzielił Mu chrztu. Zginął, naraziwszy się Herodowi Antypasowi, któremu publicznie wypominał niemoralne życie. To do św. Jana Chrzciciela zwracamy się w litanii, aby dopomógł nam w godzinę śmierci i „przy sądzie za nami wstawić się raczył”.

Okoliczności śmierci św. Józefa nie są znane, ale z Ewangelii wynika, że zmarł, zanim Jezus zaczął nauczać publicznie. Umierał więc z pewnością w obecności Jezusa i Maryi. Z tego powodu uznaje się go za jednego z najważniejszych patronów dobrej śmierci.

Św. Barbara żyła w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Gdy jej ojciec, poganin, dowiedział się, że przyjęła chrzest, postawił ją przed sądem i sam wykonał wyrok skazujący ją na śmierć przez ścięcie. Przypisuje się jej moc chronienia przed nagłym zgonem bez opatrzenia sakramentami świętymi. Dlatego za patronkę obrali ją sobie m.in. ludzie, których zawody związane są z ryzykiem wypadku: górnicy, hutnicy czy żołnierze. Przedstawiana jest zazwyczaj z kielichem, gdyż według tradycji anioł przyniósł jej Komunię Świętą do wieży, w której była więziona.

Stowarzyszenie Rodzin Katolickich

Opublikowano: sobota, 01, grudzień 2012

Początki

         Stowarzyszenie Rodzin Katolickich przy naszej parafii powstało przy aprobacie ks. proboszcza Franciszka Kołodzieja 24 stycznia 1994r. Założycielem Koła był pan Tadeusz Ciupak, który w przeprowadzonych wyborach został pierwszym jego prezesem i funkcję tę pełnił w latach 1995-1997. W skład zarządu weszli wówczas: z-ca Prezesa Maria Pachorek, skarbnik - Małgorzata Tutak, sekretarz - Elżbieta Wólczańska.

         Pierwszym opiekunem z ramienia parafii został wówczas ks. Kazimierz Winnicki, który wspierał tworzące się Koło w latach 1994-1998. 

         Obecnie funkcję prezesa Koła pełni pan Leszek Lenartowicz, v-ce prezesem jest pani Maria Pachorek, skarbnikiem – Stanisława Majoch, sekretarzem – Renata Blok i członkiem zarządu – Tadeusz Blok.

         Koło przy naszej parafii działa w oparciu o Statut SRK Diecezji Rzeszowskiej zatwierdzony przez s. biskupa ordynariusza Kazimierza Górnego.

Cele działania SRK

         Głównym celem Stowarzyszenia jest wpływanie na życie małżeńskie i rodzinne zgodnie z etyką katolicką oraz wspieranie członków Stowarzyszenia w ich życiu małżeńskim i rodzinnym.

         Do zadań Stowarzyszenia należy:

  • podnoszenie i pogłębianie kultury życia małżeńskiego i rodzinnego,

  • troska o zachowanie życia ludzkiego od poczęcia i o właściwe warunki jego rozwoju,

  • praca wychowawcza wśród dzieci i młodzieży,

  • podejmowanie inicjatyw politycznych, społecznych i gospodarczych mających na celu wszechstronną pomoc rodzinie.

         Główne cele działalności parafialnego SRK to:

1. Praca z młodzieżą poprzez organizowanie spotkań z ciekawymi ludźmi kultury, oświaty, sportu, z przedstawicielami prawa i lekarzami.

2. Spotkania tematyczne z rodzicami i dziećmi.

3. Prowadzenie kiosku parafialnego – punktu sprzedaży książek, prasy katolickiej i dewocjonaliów.

4. Wydawanie gazetki parafialnej „Nasz znak”.

         Wielkim przedsięwzięciem w działalności Koła była decyzja podjęta na zebraniu Koła w dniu 21.05.1996r. dotycząca uruchomienia Świetlicy Socjoterapeutycznej dla dzieci z naszej parafii. Głównymi inicjatorami jej powstania byli: ks. Kazimierz Winnicki - ówczesny opiekun Koła, oraz pani Maria Pachorek i jej śp. mąż pan Józef Pachorek. Pierwszym kierownikiem Świetlicy został pan Tadeusz Blok.

         Parafialne Koło SRK uczestniczyło także w życiu politycznym kraju i regionu, biorąc czynny udział w promowaniu członka Zarządu SRK Diecezji Rzeszowskiej dr inż. Józefa Górnego - v-ce Prezydenta Miasta Rzeszowa - kandydata SRK na posła do Sejmu z listy wyborczej AWS, jak również popierając w głosowaniu kandydata SRK panią Zuzannę Nowakiewicz do Rady Miasta Rzeszowa.

         Wszystkich chętnych do współpracy, parafialne Koło SRK gorąco zaprasza do włączenie się w szerzenie dobra w naszej parafii.

Największa jest miłość

Pod takim tytułem ukazała się w 1999 roku, nakładem Stowarzyszenia Rodzin Katolickich Diecezji Rzeszowskiej, bardzo piękna Antologia polskiej poezji o miłości rodzinnej,zawierająca utwory od Jana Kochanowskiego do czasów współczesnych. Wyboru wierszy dokonał i wstęp napisał ks. Tadeusz Jania, zaś grafiką Antologię ubogacił ks. Roman Kot. Zbiór liczący 600 stron zawiera ponad 700 pięknych wierszy o miłości 255 autorów. 

Antologia pozwala wędrować po wielu wymiarach miłości, dotyka odwiecznych problemów życia i śmierci, miłości ludzkiej, narzeczeńskiej i małżeńskiej, spełnionej i rodzinnej, miłości tragicznej i śmierci miłości, miłości pełnej goryczy, zawodu i tęsknoty, „co serce ściska”. W tej wędrówce z poezją możemy dojść do kresu ludzkiego istnienia, by w zadumie nad przemijaniem i w miłości do tych, co odeszli, zanurzyć się w Wielkiej Miłości, by także doświadczyć miłości tych, którzy w trudnych dla naszej Ojczyzny dniach odeszli, abyśmy my mogli żyć. Liryczna opowieść o losach ludzkiej miłości przeniesie nas w świat wyobraźni i w serca poetów.

        Pierwsze wydanie rozeszło się błyskawicznie. Symbolicznie ostatni jego egzemplarz przyjął w darze i pobłogosławił w Rzymie Ojciec Święty Jan Paweł II dnia 24 czerwca 1998 roku.

        Wiersze zebrane w 15-tu różnych rozdziałach (m. in. Zakochani, Oczyma i sercem dziecka, Gorycz zawodu, Samotność i tęsknota), obok wysokiej wartości artystycznej, walorów estetycznych, refleksyjnych, są bardzo przydatne do pracy wychowawczej z dziećmi i młodzieżą, też stanowić czuły i serdeczny prezent na każdą okazję, nagrodę w różnych konkursach, upominek na uroczystości rodzinne. Niewątpliwie Antologia winna znaleźć się w bibliotekach szkolnych, rodzinnych, domowych, parafialnych.

Świetlica Socjoterapeutyczna

Opublikowano: sobota, 01, grudzień 2012

Początki

    Pomysł na zorganizowanie Świetlicy Socjoterapeutycznej zrodził się jesienią 1997r. na zebraniu  Koła Stowarzyszenia Rodzin Katolickich przy Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Rzeszowie. Wynikał on z faktu, iż w naszej parafii jest coraz więcej dzieci w rodzinach potrzebujących różnorodnej pomocy. Ksiądz proboszcz Franciszek Kołodziej od samego początku akceptował pomysł utworzenia Świetlicy. Bardzo przychylnie odniósł się do propozycji adaptacji kilku pomieszczeń w podziemiach kościoła na sale dla Świetlicy. Dzięki dużemu zaangażowaniu wielu osób, ich pracowitości i wytrwałości pomysł został zrealizowany. Świetlica Środowiskowa rozpoczęła swoją działalność 27 kwietnia 1998r. Po blisko 1,5 roku działalności, za zgodą księdza Proboszcza Świetlica przeniosła swoją działalność do pomieszczeń znajdujących się pod plebanią, gdzie funkcjonuje do dnia dzisiejszego. Patronat nad świetlicą sprawuje Koło Stowarzyszenia Rodzin Katolickich przy naszej parafii.

Wychowankowie 

        W chwili obecnej do Świetlicy Socjoterapeutycznej uczęszcza 30 dzieci w wieku od 7 do 14 lat. Pochodzą one najczęściej z rodzin niewydolnych wychowawczo, zagrożonych patologiami społecznymi (alkoholizm, narkomania, bieda). Często zdarza się, iż dzieci te mają niewłaściwe wzorce osobowe w swoich rodzinach i środowisku, a zadaniem naszej placówki jest odizolowanie młodych ludzi od zgubnego wpływu otoczenia, w którym dorastają. Potrzeba istnienia świetlicy jest wciąż aktualna, a podobne placówki są potrzebne i odgrywają ogromną rolę w dziedzinie edukacji i wychowania.

Wychowawcy

    Opiekę pedagogiczną i wychowawczą nad dziećmi sprawują kierownik świetlicy i wychowawcy. Są to czynni zawodowo nauczyciele oraz nauczyciele – emeryci i stażyści.W dalszym ciągu czekamy na życzliwe dzieciom osoby, które mogłyby nieodpłatnie poświęcić dla nich swój czas.

Działalność

    Od momentu powstania, Świetlica działa przez cały rok szkolny w dni powszednie w godzinach od 13 do 18. Dzieci pod opieką wychowawców odrabiają zadania domowe, ćwiczą umiejętności czytania, pisania i liczenia. Ponadto w ramach programu realizowanego przez placówkę wychowankowie mają możliwość rozwijania swoich zainteresowań poprzez udział w zajęciach teatralnych, muzycznych, sportowych itp.

W świetlicy przygotowywane są tez codziennie smaczne, domowe obiady.

W ramach działalności placówki organizujemy też Dzień Dziecka, Mikołajki, Andrzejki, zabawy karnawałowe i walentynkowe.

Na przygotowywane przez dzieci przedstawienia z okazji Dnia Rodzica czy zakończenia roku szkolnego zapraszani są również rodzice i opiekunowie.

Co roku w okresie Bożego Narodzenia dzieci przygotowują przedstawienie jasełkowe.

Świetlica czynnie uczestniczy w życiu religijnym parafii. W miesiącu październiku wychowankowie uczęszczają na Nabożeństwa Różańcowe, włączając się czynnie w prowadzenie rozważań. W okresie Wielkiego Postu dzieci ze świetlicy uczestniczą w Nabożeństwach Drogi Krzyżowej, przygotowują też Misterium Męki Pańskiej. W maju modlimy się do Matki Bożej na majówkach.

Świetlica wyposażona jest w rozmaite gry planszowe i multimedialne, stół do tenisa, piłkarzyki oraz nowoczesny sprzęt RTV. Do dyspozycji podopiecznych jest nowoczesna pracownia internetowa i sala komputerowa wyposażona w 7 stanowisk komputerowych.

W czasie wakacji organizowane są półkolonie letnie, w czasie których dzieci wyjeżdżają na wycieczki krajoznawcze, odwiedzając najpiękniejsze miejsca naszego regionu i całego kraju. Co roku też nasi wychowankowie wypoczywają na koloniach letnich. W ostatnich latach na miejsca ich organizacji wybraliśmy m. in.: Świnoujście, Kołobrzeg, Łebę, Zakopane, Rabkę Zdrój, Ustkę. W czasie ferii zimowych organizujemy zimowiska.

Obecnie Świetlica wykorzystuje w swojej działalności jedną dużą salę, dwie małe salki oraz kuchnię wraz z jadalnią i toaletę. Dla potrzeb prawidłowej działalności Świetlicy opracowany został regulamin oraz plan dyżurów porządkowych na poszczególne dni tygodnia. Pod koniec każdego dnia zajęć, dzieciom przyznawane są punkty za zachowanie, współpracę z innymi wychowankami i wykonaną pracę. Na zakończenie roku szkolnego wychowankowie, którzy uzyskali największą liczbę punktów otrzymują nagrody i wyróżnienia.

Finansowanie świetlicy

    Świetlica funkcjonuje dzięki pomocy finansowej Urzędu Miasta Rzeszowa. W sprawę jej istnienia zaangażowali się także sponsorzy. Wszystkim, którzy pomagają nam w prowadzeniu świetlicy serdecznie dziękujemy. Apel o pomoc materialną, jest cały czas aktualny. Wszystkich, którzy chcieliby wesprzeć naszą świetlicę prosimy o kontakt z kancelarią parafialną.

Bardzo mile widziane są nowe osoby chcące wesprzeć to dzieło pomocy dla tych najmniejszych ofiarując swój cenny czas. Potrzebujemy również modlitwy, dobrego słowa, które podtrzymają w nas ducha ofiarności i utwierdzą w przekonaniu, iż w dzisiejszych czasach taka Świetlica pełni bardzo istotną rolę.

Zespół Caritas

Opublikowano: sobota, 01, grudzień 2012

Początki

caritasParafialny Zespół Caritas działający przy naszej parafii powstał w 1997r. w święto Miłosierdzia Bożego. Grupa na czele z księdzem proboszczem Franciszkiem Kołodziejem liczyła wówczas 11 osób. Od tego czasu Zespół kontynuuje Dzieło Miłosierdzia w naszej parafii pomagając osobom potrzebującym wsparcia.

Obecnie parafialna Caritas ma swoją siedzibę w zabudowaniach parafialnych i otwartą w każdą środę w godzinach od 16.00 do 18.00. Przynosić tam można zbędne rzeczy (np. odzież, obuwie, zabawki oraz wszelki sprzęt gospodarstwa domowego), które mogą być innym bliźnim przydatne. W tym czasie można również zgłaszać różne potrzeby. Ponadto wszelkiego rodzaju ogłoszenia dotyczące działalności parafialnej Caritas znajdują się w gablocie tuż przy wejściu do kościoła

W Zespole od 1997r. pracowali: Małgorzata Tutak założycielka i pierwsza przełożona zespołu, Kawa Anna, Chłódek Ola, Dzika Anna, Janicki Jan i Ryszard. Obecnie w Zespole pracują: Kocój Maria, Rulewska Maria, Kieś Dorota, Kieś Krzysztof, Barszczak Stefania, Rokaszewska Ola, Rzońca Władysław, Wilczak Jan, Starzak Stefania, Ramocka Bożena i Kiecak Halina.

Działalność

Działalność PZC jest dość szeroka. Od momentu powstania opłacane są obiady w roku szkolnym w dwóch szkołach na naszym osiedlu dla najbardziej potrzebujących dzieci z naszej parafii.

Ponadto w ciągu roku podejmujemy różne inicjatywy:

  • z okazji Dnia Chorego corocznie organizowane jest spotkanie z ludźmi chorymi i potrzebującymi,

  • w okresie świąt Bożego Narodzenia rozprowadzane są wśród dzieci paczki z okazji Św. Mikołaja, zaś w czerwcu z okazji Dnia Dziecka,

  • cały czas w ciągu roku wspomagamy materialnie osoby będące w nagłe potrzebie,

  • dzieciom, których rodziców na to nie stać, kupujemy przybory szkolne,

  • przygotowujemy różne uroczystości parafialne i uczestniczymy w piątkowych adoracjach Najświętszego Sakramentu.

Zespół bierze również udział w każdej z akcji organizowanych przez Caritas Diecezji Rzeszowskiej takich jak:

  • sprzedaż świec stanowiących „Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom”,

  • rozprowadzanie paczek żywnościowych dla potrzebujących przed świętami Wielkiej Nocy i   Bożego Narodzenia,

  • sprzedaż cegiełek pod nazwą „Wakacyjna Radość Dzieci”,

  • finansowanie dzieciom wyjazdów letnich i zimowych do ośrodka wypoczynkowego w Myczkowcach,

  • sprzedaż baranków i palm wielkanocnych oraz chleba Miłości.

Zespół systematycznie prowadzi dokumentację swojej działalności poprzez kronikę parafialnego Zespołu oraz księgowość.

Członkowie parafialnego Caritas spotykają się raz w miesiącu, wyznaczając zadania na nadchodzące miesiące, wykorzystując zeszyty formacyjnych Caritas.

Co roku w Myczkowcach odbywają się rekolekcje specjalistyczne Parafialnych Zespołów Caritas, w których biorą udział członkowie naszej parafii. Natomiast w październiku w każdym dekanacie organizowane są spotkania przedstawicieli członków Zespołów Parafialnych.

Środki na działalność pochodzą ze skarbony znajdującej się w kościele oraz ze zbiórki do puszek, dwa razy w roku (w pierwszą Niedziela po Wielkanocy i w październiku na zakończenie Tygodnia Miłosierdzia). Ponadto pewne fundusze parafialny Caritas uzyskuje jako nadwyżkę z rozprowadzonych świec wigilijnych, baranków wielkanocnych i sprzedaży chleba Miłości. Korzysta również z dobrego serca sponsorów, których niestety jest coraz mniej.

Wolontariusze, pracujący w Parafialnym Zespole Caritas dzielą się z innymi przede wszystkim miłością na wzór Chrystusa, który ubogacił świat nie dobrami materialnymi lecz bogactwem miłości.

Miłość stanowi najwymowniejszą formę ewangelizacji, gdyż odpowiadając na potrzeby cielesne, objawia ludziom miłość do Boga, który jest Opatrznością i Ojcem, zawsze troszczącym się o każdego. Dzięki wolontariatowi chrześcijanin staje się świadkiem Bożej Miłości; głosi ją, a przez odważne i prorocze działania czyni ją namacalną.

Caritas Parafialny zaprasza wszystkich chętny parafian do współpracy. Pamiętajmy: „Człowiek jest tyle wart na ile pomoże drugiemu człowiekowi”.

Posługa charytatywna

Troska o ubogich winna być ciągle naszym obowiązkiem i zaszczytem. Stale przypomina nam o tym papież Jan Paweł II, mówiąc, że nie możemy pozwolić, by w świecie żyli obok siebie ludzie niezmiernie bogaci i skrajnie ubodzy, nędzarze nieposiadający nawet przedmiotów pierwszej potrzeby i tacy którzy beztrosko marnotrawią dobra – pilnie potrzebne innym. Tego rodzaju kontrasty są obrazem godności człowieka.

Cechą wyróżniającą chrześcijanina dzisiaj bardziej niż w przeszłości – powinna być miłość do ubogich, słabych i cierpiących. Społeczeństwo naprawdę solidarne powstaje wówczas, gdy Ci, którzy posiadają dobra nie ograniczają się do pomocy ubogim czerpiąc tylko z tego, co im zbywa. Musimy pamiętać też o tym, że na Sądzie ostatecznym Bóg zapyta nas co uczyniliśmy tym Najmniejszym. Co odpowiemy? Oczywiście czasem nasza sytuacja materialna nie jest najlepsza, ale prawdą jest, że najbardziej ofiarni są ludzie ubodzy. Wszyscy musimy się dzielić tym, co mamy. Dobrze jest z ołówkiem w ręku obliczyć kwotę niezbędną do życia uwzględniając bardziej lub mniej dostatnie życie. Może okazać się, że dysponujemy znacznymi rezerwami pieniężnymi, w postaci dotychczasowych wydatków na rzeczy niegodziwe (jawne lub zamaskowane pijaństwo, nikotynizm, obżarstwo, rozpusta, luksus, itd.). Pamiętajmy, że bardzo wiele pieniędzy tracimy na sprostanie wymogom mody i nie zawsze mądrej tradycji. Bóg nie żąda od nas rzeczy niemożliwych i lepiej ofiarować Mu ochoczo mniej, niż więcej z utyskiwaniem. Możemy pomóc potrzebującym przeglądając swoje zasoby zgromadzone w domu. Ile tam jest rzeczy leżących bezużytecznie. A przecież jak pisał Kardynał Wyszyński w książce „Ojcze nasz” - Po to gromadzimy abyśmy mieli co wydawać. Wolno nam się bogacić, jeśli motywem bogacenia jest troska o spotęgowanie możliwości obdzielania. Zagadnienie naszych praw do własności jest bardzo ciekawe. Okazuje się, że na pewnym etapie posiadania, tracimy prawo do własności, nawet wobec rzeczy, które niewątpliwie są nasze, o czym nikt nie wątpi. Istnieje jednak moralny nakaz, aby zdjąć i oddać.

Niegdyś św. Jan Chryzostom zaglądał do szaf i skrzyń wszystkich znanych mu dam i powiadał: Twoja trzecia suknia nie jest już twoja, lecz nagiej... A ja dziś powiem inaczej: twoja druga suknia nie jest twoja, jeśli obok ciebie jest ktoś nagi. W Polsce mimo wzrostu dochodów i płac, liczba ludzi ubogich nie zmniejsza się, a wręcz przeciwnie rośnie.

         Posługa charytatywna przynależy do funkcji pasterskiej kościoła, a jej podmiotem są wszyscy należący do kościoła. Działalność charytatywna jest także istotnym wymiarem apostolstwa ludzi świeckich. Pomoc świadczona przez Parafialny Zespół Caritas winna obejmować tych którzy znajdują się w trudnym położeniu materialnym, zdrowotnym lub duchowym. Są nimi w szczególności rodziny wielodzietne i niepełne, ze szczególnym uwzględnieniem dzieci i młodzieży, seniorzy i chorzy, niepełnosprawni, bezrobotni, bezdomni, osoby dotknięte patologiami społecznymi i ich rodziny, ofiary klęsk żywiołowych.

Parafialny Zespół Caritas nieustannie uświadamia sobie, że jego posługa wypływa z objawionej przez Ojca w Jezusie miłości miłosiernej, rozlanej „w sercach naszych przez Ducha Świętego”. Posługa charytatywna wymaga od tych, którzy ją świadczą, wielkodusznego poświęcenia się dla innych, ofiarności, duchowo pojętego ubóstwa, pokory a nade wszystko autentycznego zjednoczenia z Chrystusem. Wolontariusze charytatywni posiadają takie cnoty społeczne jak: uczciwość, poczucie sprawiedliwości, szczerość, uprzejmość i siłę ducha, a ich wzorem winna być Najświętsza Maryja Panna, która w czasie życia ziemskiego, podobnego do innych, pełnego trosk rodzinnych i pracy, jednoczyła się zawsze ze swoim Synem i współuczestniczyła w szczególny sposób w dziele Zbawienia.

Świeccy w parafialnym zespole charytatywnym

1.Znaczenie i potrzeba dobroczynności.

         Nakaz misyjny Chrystusa, zawarty w ostatnim rozdziale Ewangelii św. Mateusza dotyczy misji głoszenia Dobrej Nowiny wszystkim ludziom i odnosi się nie tylko do osób duchownych, ale także i świeckich. Prowadząc rozważania na temat roli świeckich w Kościele i we współczesnym świecie nie możemy o tym zapominać.

         W dekrecie Soboru Watykańskiego II o apostolstwie świeckich Apostolicam Actuositatem czytamy: „W diecezjach, o ile to możliwe, winny powstać rady, które przy odpowiedniej współpracy kleru diecezjalnego, zakonnego i świeckich wspierałyby działalność apostolską Kościoła zarówno w dziedzinie ewangelizacji i uświęcenia, jak i dobroczynności”. Chodzi o ostatnią formę aktywności wiernych świeckich - o pracę charytatywną. Na konieczność dobroczynności w naszych czasach, w całym świecie i w naszym kraju, zwraca też uwagę Instrukcja Konferencji Episkopatu Polski o pracy charytatywnej w parafiach, zatwierdzona przez Prymasa Polski kard. Józefa Glempa w dniu 19 listopada 1986 roku: „Powołanie przez Apostołów współpracowników do codziennego rozdawania jałmużny oraz by obsługiwali stoły stanowi dla Kościoła wszystkich czasów żywy przykład i wezwanie do tworzenia zespołów charytatywnych celem usprawnienia posługi miłosierdzia. Przemawiają za tym również względy praktyczne. Ogromny bowiem wzrost duchowej i materialnej nędzy ludzkiej we współczesnym świecie rodzi konieczność zacieśniania współpracy duchowieństwa z laikatem dla skuteczniejszego zaradzenia występującym potrzebom. Podobnie jak w dziedzinie liturgii i katechizacji proboszcz posiada licznych współpracowników świeckich i zakonnych, tak również i w działalności charytatywnej potrzebuje on do dobrego wypełniania swych zadań pomocy zespołu ludzi dobrej woli”.

         Podobnie Kodeks Prawa Kanonicznego promulgowany w 1983 roku przez papieża Jana Pawła II podkreśla, iż posługa miłosierdzia jest obowiązkiem wszystkich wierzących. W kanonie 839 wymienia „dzieła miłości, które przyczyniają się bardzo do zaszczepienia i umocnienia Królestwa Chrystusa w duszach oraz do zbawienia świata”. Natomiast w kanonie 222 §2 czytamy, iż „wierni są zobowiązani także do popierania sprawiedliwości społecznej, jak również pamiętając o przykazaniu Pana, do udzielania pomocy biednym z własnych dochodów”. Pomagać potrzebującym mamy indywidualnie oraz w formie zorganizowanej. Na te sprawy zwraca też uwagę Ojciec Święty Jan Paweł II w encyklice Dives in misericordia.

2. Zadania zespołu charytatywnego

         Wedle instrukcji, zadania zespołu obejmuj ą trzy kierunki działania:

a) mobilizację charytatywną całej wspólnoty ludu Bożego do praktykowania miłosierdzia modlitwą, słowem i czynem,

b) w miarę pełne i stałe rozpoznawanie potrzeb i możliwości pomocy,

c) organizowanie i świadczenie konkretnej pomocy potrzebującym.

         Zespoły charytatywne organizują akcje dobroczynne, np. Tydzień Miłosierdzia, dzień chorych i seniorów, okresowe akcje trzeźwościowe. Wigilię Bożego Narodzenia, opłatek dla samotnych oraz święta charytatywne, m.in. święto Bożego Miłosierdzia przypadające w 2. niedzielę wielkanocną, Matki Bożej Uzdrowienia Chorych, 6 lipca, czy wspomnienie św. Wincentego a Paulo - 27 września.

         Instrukcja zwraca uwagę na różne kategorie osób potrzebujących. Są nimi m.in. osoby pozbawione praw i prześladowane (więzione, internowane, uprowadzone, zakładnicy), osoby potrzebujące pomocy duchowej, moralnej (osoby osamotnione, wątpiące, błądzące, opuszczone, załamane psychicznie), chorzy (fizycznie i psychicznie), styrani wiekiem, niepełnosprawni ruchowo, wzrokowo, słuchowo czy umysłowo, alkoholicy, narkomani, chorzy na AIDS, zakażeni wirusem HIV, niektóre rodziny (przede wszystkim wielodzietne), matki lub ojcowie samotnie wychowujący dzieci, młodociane matki, rodziny alkoholików, narkomanów i bezrobotnych, rodziny rozbite lub zdemoralizowane, dzieci i młodzież (zwłaszcza wychowankowie domów dziecka, opóźnione w rozwoju, zdeprawowane, osierocone, młodzież przebywająca czasowo poza domem w akademikach, internatach). Poleca się też pomagać podróżującym, emigrantom, pielgrzymom zdążającym do miejsc świętych, studentom zagranicznym, włóczęgom. Trzeba mieć szczególnie na uwadze osoby ubogie pod względem materialnym, będące bez emerytury czy renty, dotknięte wypadkiem losowym, pożarem, powodzią, wszelkie ofiary klęsk żywiołowych. Wiele osób, mimo nieraz zasobności finansowej, potrzebuje pomocy choćby w zakupie potrzebnych towarów czy leków. Nie możemy jednak ograniczyć swojej działalności do pomagania tylko osobom mieszkającym w naszym kraju - musimy być otwarci na potrzebujących w krajach Trzeciego Świata, w krajach misyjnych i na ofiary katastrof, np. trzęsień ziemi.

         Parafialny zespół charytatywny winien współpracować z innymi grupami działającymi w parafii. Mam tu na myśli przede wszystkim parafialną radę duszpasterską i gospodarczą, katechetów świeckich, parafialną poradnię małżeńską i rodzinną. Żywy Różaniec, Pomocników Maryi, ministrantów, grupy oazowe Ruchu „Światło-Życie”, chór kościelny i inne. Może też współpracować z osobami działającymi z ramienia państwowej opieki społecznej oraz z organizacjami społecznymi o charakterze opiekuńczym.

         Członkowie parafialnego zespołu charytatywnego pracują honorowo, za swoją działalność nie otrzymują żadnego wynagrodzenia. Można jednak zatrudniać osoby na etat z zapewnieniem godziwego wynagrodzenia, z funduszu charytatywnego.

3. Potrzeba formacji charytatywnej

         Jest ta formacja bardzo potrzebna. W Instrukcji Episkopatu czytamy: „Osoby angażujące się w zespołową działalność charytatywną muszą wypracować w sobie następujące cechy: żywotne zjednoczenie z Chrystusem, wolność od więzów bogactwa, zdolność do wielkodusznego poświęcania się, zdolność do spieszenia z pomocą w każdej potrzebie, kwalifikacje zawodowe, zmysł rodzinny i obywatelski oraz cnoty odnoszące się do życia społecznego, jak uczciwość, poczucie sprawiedliwości, szczerość, uprzejmość, delikatność i siła ducha”. Wierni świeccy - obok opieki duchowej ze strony kapłanów - powinni sami troszczyć się o pogłębienie własnego życia religijnego, pracować nad swoim charakterem, czytać Pismo Święte, w sposób pełny (z przyjęciem Komunii św.) uczestniczyć we mszy św. i w rekolekcjach (najlepiej zamkniętych).

         Adam Chmielowski urodził się 20 sierpnia 1845r. w Igołomi koło Krakowa, w rodzinie szlacheckiej. Ojciec umiera, gdy Adam ma 8 lat, matka, gdy ma 14. Bierze udział w Powstaniu Styczniowym, w którym traci lewą nogę.

         Studiuje w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, a po jej zamknięciu przez władze carskie w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych. Spotyka tam m.in. Józefa Chełmińskiego, braci Gierymskich, Juliusza Kossaka, Leona Wyczółkowskiego. W 1874 wraca do Warszawy i poświęca się malarstwu. Kilka lat później wstępuje do III Zakonu św. Franciszka. Wędruje po okolicach Kamieńca Podolskiego i Latyczowa zakładając trzeci zakon franciszkański. Z nakazu władz carskich wyjeżdża do Krakowa.

         Coraz częściej wspomaga i przygarnia nędzarzy, włóczęgów, uliczników. W 1885r. w wynajętej starej ruderze urządza swoim podopiecznym kolację wigilijną. Najprawdopodobniej w zimie 1887r. Adam widzi po raz pierwszy ogrzewalnię na Kazimierzu. Zaczyna dojrzewać w nim przekonanie, że jeżeli chce naprawdę pomóc biedocie, musi stać się tak ubogi jak oni. Prosi biskupa krakowskiego o pozwolenie noszenia habitu zakonnego jako tercjarz III zakonu św. Franciszka (habit według jego projektu) i w sierpniu 1887r. staje się bratem A1bertem - szarym bratem.

         Rok później składa śluby zakonne. W styczniu 1888r. na własną prośbę podpisuje umowę z gminą miejską w Krakowie o zajęcie się męską ogrzewalnią. Umowa nie przewiduje wynagrodzenia; nakłada na niego jedynie obowiązki: musi stale tam przebywać, żywić i ubierać ubogich, starać się dla nich o pracę, dbać o lokal. W zamian otrzymuje pozwolenie na urządzanie kwesty w mieście.

         Właściwie całe dalsze życie brata Alberta to kontynuacja i rozwijanie tego wielkiego dzieła. Dzieło rośnie, ale zbliża się do końca życie jego założyciela. Nasilają się kłopoty żołądkowe, które odczuwał właściwie przez całe życie. Rak żołądka staje się przyczyną jego śmierci 25 grudnia 1916r. Na jego grobie umieszczono napis: brat Albert, wierny sługa Boży, ojciec ubogich i nędzarzy, założyciel Braci i Sióstr III Zakonu św. Franciszka, walczył za ojczyznę 1863 r.

         Brat Albert został beatyfikowany przez Jana Pawła II w 1983 r., a kanonizowany w 1989r.

         Idąc przez życie pamiętajmy o słowach Św. Brata Alberta Chmielowskiego:

         „Powinno się być dobrym jak chleb. Powinno się być jak chleb, który dla wszystkich leży na stole, z którego każdy może kęs dla siebie ukroić i nakarmić się, jeśli jest głodny”.

oraz

         „Żeby podeprzeć kulawy stół, nie można go z góry obciążać; pochylić się trzeba i z doki podeprzeć. To samo z nędzą ludzką. Chcąc ratować nędzarzy, nie należy obarczać ich napomnieniami, ani prawić morałów, będąc sam sytym i dobrze ubranym; trzeba się stać nędzniejszym od najnędzniejszego, aby go dźwignąć”.

„Dekalog miłości” – Kardynała Stefana Wyszyńskiego

1. Szanuj każdego człowieka, bo Chrystus w nim żyje.

Bądź wrażliwy na drugiego człowieka, twojego brata.

2. Myśl dobrze o wszystkich - nie myśl źle o nikim.

Staraj się nawet w najgorszym znaleźć cos dobrego.

3. Mów zawsze życzliwie o drugich - nie mów źle o bliźnich.

Napraw krzywdę wyrządzoną słowem.

Nie czyń rozdźwięku między ludźmi.

4. Rozmawiaj z każdym językiem miłości.

Nie podnoś głosu. Nie przeklinaj. Nie rób przykrości.

Nie wyciskaj łez. Uspokajaj i okazuj dobroć.

5. Przebaczaj wszystko, wszystkim.

Nie chowaj w sercu urazy.

Zawsze pierwszy wyciągnij rękę do zgody.

6. Działaj zawsze na korzyść bliźniego.

Czyń dobrze każdemu, jakbyś pragnął, aby tobie tak czyniono.

Nie myśl o tym, co tobie jest kto winien, ale co Ty jesteś winien innym.

7. Czynnie współczuj w cierpieniu.

Chętnie spiesz z pociechą, radą, pomocą, sercem.

8. Pracuj rzetelnie, bo z owoców twej pracy korzystają inni, jak Ty korzystasz z pracy drugich.

9. Włącz się w społeczną pomoc bliźnim.

Otwórz się ku ubogim i chorym. Użyczaj ze swego.

Staraj się dostrzec potrzebujących wokół siebie.

10. Módl się za wszystkich, nawet za nieprzyjaciół.

Nasze pismo parafialne "ZNAK ZBAWIENIA"

 

Pismo parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Rzeszowie "ZNAK ZBAWIENIA" wydawane jest w każdą niedzielę. 

W tym piśmie podejmowane są różne sprawy z dziedziny teologii np. tłumaczenie słowa Bożego. Zamieszczane są intencje Mszy Św. na dany tydzień, niektóre ważniejsze ogłoszenia i informacje dotyczące życia parafii.

Zapraszamy do czytania tej gazetki oraz do czytania prasy katolickiej w ogóle. 

Nagrania audio do odsłuchania